Boek Notities: Ego Is The Enemy – Ryan Holiday

Dit zijn mijn persoonlijke notities bij het boek “Ego Is The Enemy” van Ryan Holiday. Het is geen review of samenvatting en bevat niet mijn persoonlijke mening. Je kunt er echter vanuit gaan dat als ik een boek uitgelezen heb, en de moeite genomen heb de notities uit te werken, dat ik het een goed boek vind.

Ego Is The Enemy: The Fight to Master Our Greatest Opponent kan gezien worden als een tweeluik met Holiday’s eerdere boek“The Obstacle Is The Way” (zie hier mijn boeknotities). In dat boek beschrijft Holiday hoe we de obstakels in ons leven moeten bekijken en erop zouden moeten reageren om ze te overwinnen. In “Ego Is The Enemy” gaat hij in op het grootste gevaar wat ons daarbij in de weg staat, wij zelf.

Holiday heeft de twee titels van deze boeken op zijn beide onderarmen getatoeëerd om zichzelf constant te sturen bij alle beslissingen die hij neemt

The Obstacle Is The Way, Ego Is The Enemy
The Obstacle Is The Way, Ego Is The Enemy
The Obstacle Is The Way, Ego Is The Enemy
Herhaal het vaak

Inleiding

De vorm van ego die we het meest zien is een ongezond geloof in onze eigen belangrijkheid, arrogantie en egocentrische ambitie.
Als ego de stem is die ons vertelt dat we beter zijn dan we werkelijk zijn, dan kunnen we stellen dat ego echt succes afremt doordat het een directe en oprechte connectie met de wereld om ons heen voorkomt.
Er is maar een ding waardoor ego bij ons blijft, comfort. Ego vertelt ons wat we willen horen, wanneer we het willen horen

Elk moment van ons leven bevinden we ons in één van de drie fases ambitie, succes, en mislukking. We ambiëren totdat we succes hebben, we hebben succes totdat we falen of meer ambiëren, en nadat we falen kunnen we weer gaan ambiëren of succesvol zijn.
Dit boek zal je leren nederig te zijn in je ambities, gracieus in je succes en veerkrachtig tijdens je falen. Je ego is geen kracht die je zat moet zijn telkens wanneer hij voorbij komt, je kunt het managen, je kunt het richting geven.

 

Ambitie

Geef nooit redenen waarom je iets zegt of doet totdat het moet. Misschien komt er ooit nog een betere reden voorbij. Strategische flexibiliteit is niet het enige voordeel van stilte terwijl anderen praten; je beste schat is een zuinige tong. Laat de anderen elkaar complimenten geven terwijl jij de fundering aan het bouwen bent.

Zijn of doen, welke kant ga jij op? Wat we ook willen doen in ons leven, de realiteit breekt snel in bij ons jeugdige idealisme. Deze realiteit komt in veel vormen. Financiele prikkels, verplichtingen, erkenning en politiek. In elk geval kunnen ze ons leiden van doen naar zijn, van verdienen naar doen alsof. Ego helpt die deceptie in elke stap. Vooral als werknemer in het bedrijfsleven kom je dit tegen. Een promotie krijgen betekent niet per definitie dat je goed werk levert of dat je de promotie verdiend hebt (ook wel omhoog falen genoemd). Indruk maken is iets totaal anders dan indrukwekkend zijn.
Wat is je doel? Wat doe je hier?
Als jij bent wat belangrijk is vertel mensen dan wat ze willen horen, zeg ja tegen promoties, volg het pad van de meeste getalenteerde mensen, stop je tijd erin en laat de dingen achter zoals ze eigenlijk al waren. Vergaar roem, salaris, titels en geniet ervan.
Als je doel belangrijker is dan jijzelf, wil je iets bereiken, jezelf iets bewijzen, dan wordt alles makkelijker en moeilijker. Makkelijker in de zin dat je nu weet wat je te doen staat, wat belangrijk voor je is. Het gaat om het doen, niet om de erkenning. Het is niet meer “Wie wil ik zijn?” maar “Wat wil ik bereiken?”

Vraag je af: “Heb ik dit nodig? Of gaat het eigenlijk over Ego?”

Blijf altijd student. Overtuigd zijn dat we genoeg kennis over iets hebben is ons grootste gevaar want het voorkomt dat we beter worden. Onjuiste gedachten over jezelf vernietigen je. Een echte student is ook zijn eigen leraar en criticus. Je kunt niet iets leren wat je denkt al te weten.
De kunst van feedback ontvangen is cruciaal in het leven, met name harde en kritische feedback. Ego ontwijkt zulke feedback ten koste van alles.

Worden wat we graag willen worden vergt vaak lange periodes van duisternis, een worsteling met een onderwerp of paradox. Nederigheid houdt ons daar, bezorgd dat we nog niet genoeg weten en verder moeten leren. Ego haast zich naar het eind, rationaliseert dat geduld voor losers is, en gaat ervan uit dat we goed genoeg zijn om het te proberen in de buitenwereld.

Een stem in ons hoofd zegt vaak hoe speciaal we zijn, hoe getalenteerd, briljant, onbegrepen en bescheiden we zijn. De andere stem heeft het vaak over dingen die we niet goed doen, alle fouten die we al gemaakt hebben, twijfel, dat we slecht zijn met relaties, dat we nep zijn. Geen onderscheid kunnen maken tussen deze feiten en ficties verlamt ons uiteindelijk.

De puberteit kenmerkt zich door een fenomeen genaamd “het denkbeeldige publiek”. Soms hebben we hier op latere leeftijd nog steeds last van.

Trots verstompt het instrument dat we moeten bezitten om succesvol te zijn, ons verstand.
Waar we ons niet voor behoeden zijn mensen en dingen die ons een goed gevoel geven, een te goed gevoel. We moeten ons voorbereiden op trots en het op tijd vernietigen, voordat het onze doelen vernietigd.
Dat je stil bent wil nog niet zeggen dat je niet trots bent, stiekem denken dat je beter bent dan anderen is ook trots, het is ook gevaarlijk.
Poch niet, het brengt je niks.

Fac, si facis ( doe het, als je het gaat doen)

Er is een taste/talent gap wanneer je aan iets begint

 

Succes

Als je niet meer leert, ben je al aan het sterven. Leer van alles en iedereen. Te vaak, overtuigd van onze eigen intelligentie, blijven we in onze comfort zone die ervoor zorgt dat we ons nooit dom voelen (en nooit uitgedaagd worden te leren of te heroverwegen wat we al weten)

Een groots doel is ook een grootse slavernij

Wat je succes gebracht heeft is het enige wat je succes zal behouden
We zijn nooit gelukkig met wat we hebben, we willen dat wat andere hebben ook nog. In het begin weten we nog wat belangrijk voor ons is, maar wanneer we dat bereikt hebben verliezen we onze prioriteiten. Ego slingert ons rond, en kan ons vernietigen.

We verspillen allemaal delen van ons leven, we doen dingen die we niet leuk vinden, om onszelf te bewijzen aan mensen die we niet respecteren, zodat we dingen kunnen krijgen die we niet willen. Waarom doen we dit? Ego leidt tot jaloezie en het verrot ons allemaal. Ego ondermijnt grootsheid door zijn eigenaar te misleiden.

Concurrentie is een belangrijke kracht in het leven. Het zorgt voor innovatie en indrukwekkende prestaties. Op individueel niveau echter, is het belangrijk te weten met wie je concurreert en waarom. Alleen jij weet aan welke wedstrijd je mee doet. Tenminste, tenzij je ego besluit dat de enige manier waarop je eigenwaarde hebt is om beter te zijn en meer te hebben dan iedereen, overal.
We moeten ons eigen pad bepalen en daarop blijven, het meeste bereiken binnen onze mogelijkheden. Je moet bepalen wat belangrijk voor je is en dan de rest verlaten/loslaten/negeren. Dit is vooral belangrijk met geld. Als je niet weet hoeveel je nodig hebt, dan wordt de standaard: meer.

Ego verwerpt keuzes, ego wil alles.

Waarom doe jij wat je doet. Die vraag moet je beantwoorden. Alleen dan begrijp je wat er toe doet en wat niet. Alleen dan kun je nee zeggen, je afmelden voor wedstrijdjes die er niet toe toen, of die niet eens bestaan.
Iedereen gelooft in de mythe dat wanneer ze dat ene hebben – meestal dat wat iemand anders heeft – dan ze dan gelukkig zullen zijn.

Hij die toegeeft aan lege angsten, zal echte angsten krijgen.

 

Mislukking

Ego houdt van het idee dat iets “eerlijk” of “niet eerlijk” is
Het grote falen is jezelf zien als meer dan je bent, terwijl je jezelf waardeert op minder dan je echt waard bent.

Er zijn twee types van tijd in ons leven. Dode tijd, wanneer we passief zijn en wachten. En levende tijd, wanneer we leren, actie ondernemen en elke seconde benutten
We krijgen allemaal te maken met dode tijd, wat we ermee doen is echter aan ons.

Bij het bereiken van onze doelen krijgen we met de volgende uitdaging te maken: Gaan we hard werken aan iets dat van ons afgenomen kan worden? Investeren we tijd en energie als de uitkomst niet gegarandeerd is? Met de juiste motieven zijn we bereid om door te gaan. Met ego niet. Doe het werk, doe het goed, dat is alles. Erkenning en beloning zijn de extra’s. Afwijzing, daar hebben we geen invloed op.

Het is altijd verleidelijk om terug te vallen op ontkenning (je ego die weigert te accepteren dat het gene wat je niet leuk vindt wel eens waar zou kunnen zijn)

Alleen ego vindt dat schaamte en falen meer zijn dan ze daadwerkelijk zijn. Het enige echte falen is het loslaten van je principes.

Denk aan de keren dat je jezelf geëxcuseerd hebt met de gedachte “niemand zal het weten”. Dit is het morele grijze gebied dat ego graag uitbuit. Als je je ego tegen een bepaalde standaard aan houdt maak je het minder aannemelijk dat buitensporigheid of kwaad doen door jezelf getolereerd wordt. Dan gaat het niet meer om waar je mee weg kunt komen maar om het juiste doen.

Ervaar veel, leer veel en lijdt veel, dat is het pad naar wijsheid

Je moet de vloer elke minuut van elke dag vegen, en dan nog een keer.